من این سکوت را دوست دارم . سکوتی که به همراه فراموشیست.انگار هیچ اتفاقی نیفتاده . انگار من نبوده ام و هیچکس دیگر . بگذار با همه رفتن ها و نپیوستن ها همراه شویم با غم غربت هایمان با آرزوهایی که در دلمان پوسید . از تو هیچ توقعی نداشته و ندارم . پس دوست دارم به سکوتم احترام بگذاری .

In the sky there is nobody asleep. Nobody, nobody.

Nobody is asleep.

The creatures of the moon sniff and prowl about their cabins.

The living iguanas will come and bite the men who do not dream,

and the man who rushes out with his spirit broken will meet on the

street corner

the unbelievable alligator quiet beneath the tender protest of the

stars.

Nobody is asleep on earth. Nobody, nobody.

Nobody is asleep.

In a graveyard far off there is a corpse

who has moaned for three years

because of a dry countryside on his knee;

and that boy they buried this morning cried so much

it was necessary to call out the dogs to keep him quiet.

Life is not a dream. Careful! Careful! Careful!

We fall down the stairs in order to eat the moist earth

or we climb to the knife edge of the snow with the voices of the dead

dahlias.

But forgetfulness does not exist, dreams do not exist;

flesh exists. Kisses tie our mouths

in a thicket of new veins,

and whoever his pain pains will feel that pain forever

and whoever is afraid of death will carry it on his shoulders.

One day

the horses will live in the saloons

and the enraged ants

will throw themselves on the yellow skies that take refuge in the

eyes of cows.

Another day

we will watch the preserved butterflies rise from the dead

and still walking through a country of gray sponges and silent boats

we will watch our ring flash and roses spring from our tongue.

Careful! Be careful! Be careful!

The men who still have marks of the claw and the thunderstorm,

and that boy who cries because he has never heard of the invention

of the bridge,

or that dead man who possesses now only his head and a shoe,

we must carry them to the wall where the iguanas and the snakes

are waiting,

where the bear's teeth are waiting,

where the mummified hand of the boy is waiting,

and the hair of the camel stands on end with a violent blue shudder.

Nobody is sleeping in the sky. Nobody, nobody.

Nobody is sleeping.

If someone does close his eyes,

a whip, boys, a whip!

Let there be a landscape of open eyes

and bitter wounds on fire.

No one is sleeping in this world. No one, no one.

I have said it before.

No one is sleeping.

But if someone grows too much moss on his temples during the

night,

open the stage trapdoors so he can see in the moonlight

the lying goblets, and the poison, and the skull of the theaters.

Federico García Lorca

بغض  راه  ِ گلويش را گرفت

ترديد

باز هم ترديد.

بی تفاوت از کنار خویش گذشتیم

بی تفاوت با تمامی عشق هایمان

من موسیقی هر لحظه با تو بودنم را در هزارتوی این لحظه ها می شنوم

و می خواهم فریاد عشقم را بر بلندترین کوه برفگیر دشتها به گوش خورشید برسانم:

آی دخترکان بادها

مرا به نام مقدس او برسانید....

آقاي خنده

موقعي که از من راجع به شغلم مي پرسند ، شرمنده مي شوم . صورتم قرمز مي شود و خجل مي شوم.   اون هم من، که معمولاً انسان مطمئني هستم. من به آنهائی  حسادت مي کنم ، که مي توانند بگويند من بنا يا آرايشگر هستم . به حسابدار يا نويسنده هم حسادت مي کنم . زيرا که به سادگي مي توانند شغلشان را بيان کنند.

همة اين مشاغل را مي شود از نام و عنوانشان فهميد و احتياجي به توضيح و تفصيل نيست.

ولي من بايد راجع به شغلم به همه توضيح بدهم.

من آقاي خنده هستم . شغل من خنديدن است. اگر چنين اعترافي بكنم، بايد اعتراف ديگري را هم به آن اضافه کنم.

اگر از من سؤال شود ، که آيا از اين طريق امرار معاش مي کنم ، بايد بگويم بله. چون این حرف مطابق با حقيقت است. من واقعاً از طريق خنديدن امرار معاش و زندگي مي کنم و خوب هم زندگي مي‌کنم . زيرا که اين شغل، اگر از زاوية اقتصادي به آن بنگريم ، طرفداران زيادي دارد . من خوب مي خندم و اين حرفه را آموخته ام. هيچ کس ديگري نمي تواند مثل من بخندد و هيچ کس هم مثل من به

فوت و فن اين هنر آگاهي ندارد. من مدتها خودم را هنرپيشه مي ناميدم تا مجبور به توضيح نباشم.

ولي هنر سخن گفتن و ادا درآوردن در من بقدري ضعيف است که ديدم عنوان هنرپيشه با حقيقت مطابقت ندارد. من حقيقت را دوست دارم و حقيقت اين است که شغل من خنديدن است. من نه دلقك هستم و من مضحك. من مردم را به خنديدن وادار نمي کنم بلكه خنديدن را نشان مي دهم . من مي توانم مانند يك امپراتور رومي بخندم ، يا مانند يك شاگرد مدرسة حساس . من خنديدن در قرن هفدهم را به همان خوبي مي دانم که خنديدن در قرن نوزدهم را. اگر لا زم باشد مي توانم خنديدن در تمام قرون و اعصار را نشان بدهم يا خنديدن تمام طبقات جامعه يا تمام افراد را از لحاظ سني نشان بدهم . من اين حرفه را آموخته ام، همانطور که يك کفاش مي آموزد، که چگونه کفش بدوزد. خندة آمريكا در درون سينه ام محفوظ است. همينطور خندة آفريقا. خندة سفيد، خندة سرخ، خندة زرد.

اگر حق زحمت مرا بدهند، آنطور که کارگردان بخواهد، خواهم خنديد. من قابل اغماض نيستم . خندة من روي نوار و صفحه ضبط مي شود. کارگردان‌هاي راديو مرا با سلا م و صلوات تحويل مي گيرند. من مي توانم سنگين بخندم يا ملا يم. من مي توانم جنون آور بخندم. من مي توانم مانند يك مأمور قطار بخندم يا مانند يك شاگرد بقال. خندة صبح يا خندة عصر، خندة شب يا خندة غروب.

خلا صه کنم: هر موقع يا هر طور که شما بخواهيد، مي توانم بخندم.

باور کنيد که اين شغل بسيار خسته کننده است. من مي توانم با خنديدنم مردم را به خنده وادارم. بدين ترتيب من به آدمي تبديل شده ام که اگر نباشم ، دیگران کارشان پيش نمي رود. حتي کمدين‌هاي درجه سه و چهار هم از وجود من استفاده مي کنند و اينها کمدين‌هائي هستند که در کارشان زياد موفق نيستند و من هر شب در واريته ها نشسته ام و به طور پنهاني در جاهاي ضعيف طوري مي خندم که ديگر تماشاچيان را وادار به خنديدن مي کنم . البته اينطور خنديدن هم حساب و کتاب دارد. بايد به موقع بخندم، نه زودتر، و نه ديرتر . بلكه به موفع. در اين مواقع من مي زنم زير خنده و روده بر مي شوم و ديگر تماشاچيان را هم بدين ترتيب وادار به خنديدن مي کنم و کمدين مزبور را نجات مي دهم . بعد از خنديدن و اتمام برنامه به پشت صحنه مي روم و پالتويم را با رضايت تمام مي پوشم و محل کارم را ترك مي کنم.

در خانه معمولاً چند تلگرام انتظارم را مي کشند که روي آنها نوشته شده: به خندة شما نياز داريم، روز سه شنبه. و چند ساعت بعد من در يك قطار نشسته ام و از بي برنامگي خودم نا راضي هستم.

هر کسي مي داند که بعد از کار يا در ايام تعطيلا ت من تمايلی به خنديدن ندارم. مانند کسي که شير مي‌دوشد يا مانند يك بنا . که شيردوش بعد از دوشيدن گاو ديگر نمي خواهد گاوش را ببيند يا بنا بعد از اتمام کارش ديگر نمي خواهد سيمان را ببيند. يا نجار در خانه اش دري دارد که خوب باز و بسته نمي‌شود يا کشوي ميزي که گير مي کند . قناد معمولاً خيار شور را دوست دارد، قصاب شكلا ت را و نانوا هم کالباس را به نان ترجيح مي‌دهد . گاوبازان معمولاً کبوتر بازند. اگر از دماغ بچه‌ی  يك مشت‌زن خون جاري شود، رنگ مشت زن مي پرد . من همة اين ها را خوب مي دانم و به همين علت هم بعد از اتمام کارم ديگر نمي خندم . مردم شايد حق داشته باشند که فكر کنند من آدم بدبيني هستم.

در سالهاي اول زندگي مشترکمان ، يك روز خانمم به من گفت : کمي بخند. ولي حا لا مي فهمد که من از پس اين خواهش او برنمي آيم. من خوشحال مي شوم اگر بتوانم ماهيچه هاي صورتم را خسته نكنم.

بله ، حا لا ديگر خنديدن ديگران مرا عصبي مي کند . براي اينكه شغل و حرفة خودم را به من يادآوري مي کند . بدين ترتيب ما زندگي آرام و با صفائي داريم ، چونكه خانم من هم ديگر خنديدن را فراموش کرده است. هر از چندي - به ندرت - لبخند مليحي مي زند و من هم جوابش را مي دهم. ما به آرامي با هم صحبت مي کنيم زيرا که من از سروصداي واريته ها متنفرم . از سروصدائي که هنگام ضبط برنامه در استوديوها حكمفرماست ، تنفر دارم.

کساني که مرا نمي شناسند ، فكر مي کنند من آدم ترش روئي هستم . شايد هم باشم ، براي اينكه من بايد همه روزه دهانم را براي خنديدن بازکنم . با قيافه اي جدي ، زندگيم را مي کنم و هر از گاهي لبخند کوچكي بر لبم مي نشيند.

گاهي از خودم مي پرسم که آيا من تا کنون خنديده ام؟ خودم معتقدم که نه ، نخنديده ام . خواهران و برادرانم مي گويند که توهميشه جدي بودي. بدين ترتيب من به طرق مختلفي مي توانم بخندم ، ولي خندة واقعي خودم را نمي شناسم..

                                                                                   سایت مانیها